Nina Pierson: “Werken, moederen én huishouden is op langere termijn onhoudbaar”

Interview door Ralph Edelstein

Nina Pierson is serial entrepreneur. Ze richtte mediaplatforms PUP en Bedrock op en zette met haar man Jop een succesvolle biologische salade keten op. Nina post op Instagram geregeld foto’s waarop zij aan het kolven is op haar werkplek. Zij probeert de kwetsbare kanten van het moederschap, zoals borstvoeding geven en bevallen, bespreekbaar te maken en te normaliseren.


Waar ben je momenteel mee bezig?
Op dit moment schrijf ik een zwangerschapsboek waarin de vrouw centraal staat. Een baby heeft eigenlijk alleen maar melk en liefdevolle aandacht nodig. Het is dus belangrijk dat de moeder zich goed voelt. Daarom staat mijn boek helemaal in het teken van de vrouw. Van dingen die ze kan doen om minder angst te ervaren, meditatie en yoga, tot inzichten over gezond eten. Ik praat bijvoorbeeld ook met een neuroloog om te onderzoeken hoe de hersenen van een vrouw veranderen als ze zwanger is en wat die 200 hormonen die tijdens een zwangerschap loskomen allemaal doen.


Dus naast wat je allemaal al deed, ben je weer een heel nieuw domein aan het aanboren?
Haha, ja, ik word ook heel moe van mezelf… Wat mij kenmerkt als ondernemer is dat ik altijd denk vanuit een eigen behoefte, uit urgentie. Ik heb nu net mijn tweede kind gekregen en ik miste dit boek eigenlijk zelf heel erg.


Welk taboe doorbreek je met je boek?
Ik strijd vóór het opengooien van de imperfecties, tegenslagen en uitdagingen van het moederschap. In plaats van die verbergen, wil ik ze omarmen. Dat is belangrijk in een maatschappij waar “alles goed” de norm is en er weinig ruimte is voor mislukkingen. Ik wil duidelijk maken dat ik ook maar wat doe, dat ik ook soms kolvend op een publieke wc in een café zit. En dat bevallen intens veel pijn doet maar tegelijk het allermooiste is wat ik ooit heb meegemaakt. Dat moederschap intens gelukkig maakt en soms ook enorm overweldigend is. En dat het moederschap hand in hand gaat met de andere rollen die je hebt als vrouw.


Waarom is dat belangrijk?
Sinds de jaren 60 zijn vrouwen veel meer gaan werken. Maar alsnog wordt er verwacht dat we ook moeder zijn. En huishoudster. Drie taken ineen, dat is op de lange termijn onhoudbaar. We zullen dus moeten kijken naar oplossingen. En een daarvan, waar ik heel erg in geloof, is de partner meer betrekken. Zorgen voor een gelijkwaardigere relatie, zowel professioneel als op onbetaald vlak. De rol van ouder is de meest ondergewaardeerde onbetaalde baan. Daarom ben ik 1,5 jaar geleden een petitie gestart voor langer partnerverlof, want daar begint het mee. Het is zo intens belangrijk dat mannen ook thuis zijn en voor hun kinderen zorgen, zeker in de beginfase. Je ziet dat ze dat in Duitsland en de Scandinavische landen al veel beter voor elkaar hebben. Hier gaan we hopelijk in 2020 naar zes weken verlof, maar in Duitsland is het twaalf maanden, vrij te verdelen over beide partners, waarvan de partner nog twee maanden extra kan opnemen wat een totaal maakt van 14 maanden. De twee extra maanden mogen alleen door de partner worden opgenomen om te stimuleren dat ze ook echt worden opgenomen. Ik hoop dat wij daar ook naartoe gaan.


Jij toont de lelijke, kwetsbare, onzekere kanten van het moederschap. Wat levert dat op?
Eigenlijk alleen maar goede reacties. Ik ben heel blij dat vrouwen zo positief reageren en dat ze blij zijn dat ik dit soort dingen deel. Ik krijg terug dat doordat ik bijvoorbeeld deel dat ik in de buitenlucht in Artis borstvoeding geef, andere vrouwen dat ook durven te doen. Dat vind ik weer inspirerend. En verder hoor ik dat vrouwen als gevolg van dit soort posts steeds beter hun grenzen durven aangeven. Bijvoorbeeld dat ze niet een uur na de bevalling hun schoonmoeder al op bezoek willen hebben, maar eerst even twee weken hun eigen moment willen hebben. Ik zie dat vrouwen dus meer empowered raken.


Wat is anno 2019 feminisme voor jou?
Wat ik het allerbelangrijkste vind is dat vrouwen een keuze durven maken die voor hén goed is. Dus of dat nou werken is of juist fulltime moeder zijn, als het voor hen een keuze is die zij in volledige vrijheid kunnen maken, is het goed. Ik heb een vriendin die ervoor kiest om 100% moeder te zijn en dus niet te werken. Daar krijgt zij vrij veel negatieve reacties op: het zou een verkeerd voorbeeld zijn. Ik zie die definitie van feminisme echt heel anders. Voor mij kan een vrouw die bewust kiest voor 100% moederschap een volwaardige feministe zijn, als zij die beslissing maakt vanuit haar eigen kracht. Dat is superknap! Dat vind ik meer feministisch dan wanneer je ongelukkig bent op je werk maar toch blijft zitten omdat de samenleving dat volgens jou van je verwacht.


Hoe werkt dat in jouw samenwerking met je man Jop, met wie je SLA runt?
Interessant, haha! Nou, ik moet zeggen dat ik er ook wel voor moet werken om die balans in de gaten te houden. Gelukkig heb ik een man die uitgaat van een gelijkwaardige rol en mij ook respecteert en stimuleert om mijn hart te volgen. Maar in de praktijk is het wel zo dat ik rond de bevallingen en de kinderen meer taken op me neem dan hij. Al is dat wel een keuze die we samen maken. Maar een leuk voorbeeld: toen er laatst een schoolreisje was van de peuterspeelzaal zei ik tegen Jop dat het leuk zou zijn als hij een keer meeging. Eerst stribbelde hij nog wat tegen, want te druk enzo, maar uiteindelijk was hij het er wel mee eens. Vervolgens is hij dus de enige vader, tussen twintig moeders. Dat zegt wel wat. En dan ben ik heel trots dat wij dat samen besloten hebben!

 

 

Meet the other #Changemakers

Meer weten over Yoni? Kijk hier.